W grupie idą ludzie, którzy chcą pogłębić ducha wiary, szukają „czegoś więcej”, którzy chcą „nakarmić się” Słowem. W grupie  panuje atmosfera miłości i życzliwości, wzajemna służba i pomoc. Wielu członków naszej grupy, którzy pielgrzymują już któryś z kolei raz mówią, że w Grupie Wojciecha jest jak w rodzinie, w której troszczymy się wzajemnie o siebie i zawsze możemy liczyć na pomoc.

„Święty Wojciechu, Patronie
W naszej rodzinie trwaj
Prowadź nas jasną drogą
Prowadź nas jasną drogą
Aż do wieczności bram”

Prosimy bardzo często Patrona naszej grupy, wyruszając na kolejny odcinek pielgrzymkowej trasy.

Święty Wojciech, Patron Polski, Patron naszej grupy, jest w dzisiejszych czasach postacią niezwykle fascynującą jako człowiek wielkiej prawości, obdarzony żelazną wolą, otwarty na duchowe i materialne potrzeby braci. Wielu uznaje Go za godnego przedstawiciela całej chrześcijańskiej tradycji. „To świadek „wszechstronny”, którego Bóg dał chrześcijańskiej wspólnocie dawnej i obecnej. Jest znakiem harmonii i współpracy, jaka winna istnieć między Kościołem a społeczeństwem” – tak pisał o św. Wojciechu nasz Święty Jan Paweł II. 
„We współczesnym świecie świadectwo św. Wojciecha jest wciąż obecne w Kościele i wciąż wydaje owoce” – podkreśla Jan Paweł II w 1000-lecie śmierci św. Wojciecha.

A my – Jego duchowe dzieci – winniśmy dzieło ewangelizacji św. Wojciecha podejmować z nową mocą. Tym, którzy zapomnieli o Chrystusie i Jego nauce, pomóżmy odkryć Go na nowo. I czynimy to na pielgrzymim szlaku poprzez słowa, czyny, działania.

„Nasz przewodnik Karol
Jest bardzo lubiany
Hej, jego uśmiech działa
Jak balsam na rany”

Przez lata zmieniali się księża przewodnicy – przewodnikami grupy byli  ks. Stanisław Dyndał, ks. Stanisław Kaszowski, ks. Mariusz  Kielar, ks. Paweł Dziob, ks. Waldemar Murdzek bardzo lubił wszystkim przypominać, że w grupie jest „cudownie, wspaniale, fantastycznie, coś pięknego, mistrzostwo świata”. Obecnie grupie „Wojciechów” przewodzi ks. Karol Burda, którego radość i optymistyczne podejście do życia pozwala pokonać wszelkie „niedogodności”( a to ktoś o czymś zapomniał, nie pojawił  się na czas, dlaczego tak, a nie inaczej….-„samo życie)”.

„A nasi kapłani
Konferencje głoszą
Wspierają duchowo
O modlitwę proszą”

Na uwagę zasługują konferencje, czasem nieco dłuższe, czasem „mało uczesane”, ale zawsze wyczekiwane przez słuchaczy, a zwłaszcza te, które prowadził długoletni dyrektor pielgrzymki – ks. Jacek Rawski, pielgrzymujący z Grupą św. Wojciecha. Ciepły głos, spokojny ton, „okraszona” humorem treść, ciekawy styl wypowiedzi to walory konferencji z udziałem ks. dyrektora Rawskiego. I jeszcze „praktyczne”, bardzo pomocne w drodze śpiewanie przez ks. Jacka Litanii – to balsam na zmęczenie, obolałe nogi na ostatnim odcinku do Rokitna.

W gronie pielgrzymów zrodziły się powołania kapłańskie. Jest wśród nich ks……………..

Ciekawostką są obchodzone w grupie imieniny bądź urodziny księży, pątników.

Dodatkowym wyróżnikiem grupy jest muzyka. Przez wiele lat podczas drogi można było usłyszeć wielogłosowe śpiewy panów i pań dobrze nastrajające do modlitwy i medytacji,  pomagające też po prostu iść. Niewątpliwie radosne śpiewy i gra na gitarach, urozmaicony repertuar grupy muzycznej „Wojciechów” uatrakcyjniały wszystkim pątnikom postoje na odpoczynek. Od paru lat „muzyczni” to młodzież, której starania są widoczne i doceniane przez pielgrzymujących.

Organizujemy akcje, m.in. pomagamy Misjom w Afryce, gdzie posługuje brat Zdzisław z Przysietnicy.

Grupa ma swój hymn – piosenkę ułożoną przez panie z jednej z „piątek”. Cztery zwrotki naszego „pielgrzymkowego przeboju” zostały zaprezentowane w opisie grupy. Cały tekst liczy osiem zwrotek. Autorki tekstu to również kompozytorki melodii i wykonawczynie piosenki (pozazdrościć talentu). Ich debiut został nagrodzony gromkimi brawami wszystkich pątników i słodkim upominkiem księdza przewodnika.

Kilka słów o pani Prezes Grupy Świętego Wojciecha. Od samego początku tę funkcję sprawuje pani Halina Ścibor. Dzięki niej wszystko „chodzi jak w szwajcarskim zegarku” – między innymi mamy noclegi, wodę do picia, chleby.

Wiele też zawdzięczamy naszym „medycznym” – paniom zatroskanym o nasze zdrowie. A na koniec o gwiżdżących z przodu i z tył grupy „porządkowych”. To dzięki nim bezpiecznie docieramy na Jasną Górę.

Podejmujemy trud pielgrzymowania jako wyraz naszego nawrócenia, chęci przemiany życia i zadośćuczynienia za grzechy własne i innych, parafii, ojczyzny.

Pielgrzymka jest dla wielu okazją do podziękowania za otrzymane łaski oraz do proszenia o kolejne.

Pielgrzymowanie to mocne rekolekcje w drodze. Te 10 dni rekolekcji otwierają nas na to, co wiecznie i niezniszczalne. Pielgrzymując po tym świecie zdajemy sobie sprawę z kruchości, małości i słabości, a pielgrzymka jest dobrym czasem, żeby modlić się w drodze, po której idziemy i stajemy się mocniejsi, pokonując wszelkie słabości. Na trasie spotykamy przede wszystkim Boga, Maryję, Świętych, żywy Kościół, ludzi przyjaznych i radosnych, którym przyświeca ten sam cel.

Zapraszamy do wspólnego pielgrzymowania! Czas rekolekcji w drodze jest niezwykłym doświadczeniem mocy Bożej wobec naszej ludzkiej słabości.